मनाचा कोपरा

आला   पावसाळा   गेला   पावसाळा झाले   सारे   ओलेचिंब   तरी   आत   कोरडाच   मी पूर्वीसारखे   मन   पावसासोबत   रिते   झाले   नाही गिरवतो   कितीदा   नव्याने   पुन्हा   पण   आधीसारखे   आता   तुझे   चित्र   तयार   झाले   नाही आधीसारखं   माझं   मन   आता   आकार   घेत   नाही   किताही   ठरवले     तरी   जीवाचे   सोपस्कार   होत   नाही कितीदा   विनवूनी   बोलावले   तुला   पण   आधीसारखा   आता   तुझा   होकार   येत   नाही पहिल्यासारखा   चेहऱ्यास   रंग   येत   नाही ,  पापण्यासह     डोळ्यात   तरंग  ( संग  ) येत   नाही   चिंब   होऊनी   पावसात   फिरतो   कितीदा आधीसारखा   मातीला   आता   गंध   येत   नाही पहिल्यासारखा   आता   मला   भास   होत ...

आता   तुझ्यासाठी   मी   फक्त   एक   नाव   बनून   राहिलोय    हद्दयाच्या   खुंटीवरती   जुनी   जपमाळ   बनून   राहिलोय न ओलावतील   डोळ्यांच्या   कडा   न   उगवेल   इथे   काही   पापण्यांच्या   पडझडीत   दडलेलं   एक   गाव   बनून   राहिलोय सुरवंटाचे   हाल   जसे   फुलपाख रू   उडून   गेल्यावर मंदीर   होईल   जसे   कुणी   मूर्ती   चोरून   नेल्यावर गीतातील   माधुर्य   काय   ते   सूर   नाहीसे    झाल्यावर   भाव   हरवलेल्या   कवितेतील   फक्त   शब्द   बनून   राहिलोय पाऊस   पडतांना   आस   जशी   जिवाला   ऊन   पडण्याची उन   तापल्यावर   अपेक्षा   का   रे   रिमझीम   बरसण्याची ऊनसावल्यांच्या   खेळात   होते   तशीच   तगमग   जीवाची   पाऊलांची   साक्ष देणारा   ...